Parafianie piszą…

  

             

fot.Marcin Oleksa

fot.Marcin Oleksa

                         Przebaczenie

teksty Moniki Oleksa
ze wspólnoty Domowego Kościoła

 „Nigdy ci tego nie wybaczę!”, „Jak on mógł mi to zrobić? Nienawidzę go!”, „Nie chcę jej znać!” Jak często i pochopnie wypowiadamy takie zdania. Z jakąż łatwością nam przychodzą i jak wiele potrafi nagromadzić się w człowieku nienawiści, żalu, złości w stosunku do drugiego człowieka. Niejednokrotnie podsycamy tę złość i pielęgnujemy ją latami, aby tylko nasze serce nie zmiękło, nie złagodniało, bo on/ona nie zasługuje na to, abym mógł zapomnieć o wyrządzonej mi krzywdzie. W miarę upływu lat potrafimy jedną rzecz lub zdanie wyolbrzymić tak bardzo, że sami zaczynamy wierzyć w ogrom zła wyrządzonego nam przez drugiego człowieka. A jeśli zamkniemy serce choćby na jednego człowieka, trudno nam zaufać komukolwiek, bo w każdym szukamy zła, które przysłoniło nam oczy. Bo przecież prawdę można zobaczyć tylko sercem. Nasz wzrok jest zwodniczy. Widzimy w ludziach to, co chcemy widzieć. Przypisujemy im cechy, które chcemy w nich zobaczyć. Dopiero sercem jesteśmy w stanie dostrzec wartość każdego człowieka. A jeśli to serce jest zatwardziałe, również oczy są ślepe na wszystko. Brak przebaczenia. Zatwardziałość. Zamknięcie się w skorupie, w której nam bezpiecznie i wygodnie. Brak wiary w człowieka. Brak wiary w cokolwiek, bo nie potrafimy zaufać. Trwanie w oczekiwaniu na najgorsze i z przeświadczeniem, że nie warto podejmować żadnego wysiłku, bo życie i tak nas zrani.

 A tak zupełnie niedawno obchodziliśmy Tydzień Miłosierdzia. To niesamowity czas, którego ogromu łask nawet nie jesteśmy w stanie sobie uświadomić. Czas, w którym Jezus Chrystus wyciąga do nas swoje ramiona i wskazując na miejsce po gwoździach i włóczni, mówi: Kocham cię i przebaczam ci wszystko. I nie chcę pamiętać. Nie chcę pamiętać Twojej obojętności wobec mnie i wobec drugiego człowieka. Nie chcę pamiętać twojego fałszywego zasłaniania się moim imieniem, gdy w twoich oczach jest tyle nienawiści. Nie chcę pamiętać tych samotnych dni, kiedy czekałem na ciebie, a ty nie miałeś dla mnie czasu. O tym, że zapomniałeś. O tym, że przestałeś Mnie w ogóle zauważać, tak jakbym nigdy nie istniał.

 A przecież jestem. Każdego dnia staję przed tobą w człowieku, którego mijasz obojętnie. Strzeże cię anioł, którego posłałem, bo się o ciebie troszczę. Codziennie w twoim życiu dokonują się cuda, których nie chcesz dostrzec. I codziennie toczę o ciebie walkę, abyś mógł żyć. Nie pamiętam, bo cię kocham. Przebaczam, bo cię kocham. Chcę cię obdarować tym, co najcenniejsze. Życiem. Zbawieniem, które być może stało się dla ciebie pustym słowem, odkładanym na potem. Chcę cię obdarować sobą, bo cię kocham. Jesteś w stanie wyobrazić sobie taką miłość? Bezwarunkową. Bez względu na wszystko i pomimo wszystko. Miłość, która pomimo odepchnięcia i zranienia, przebacza i nie pamięta. Miłość, która uzdrawia. Miłość, która uwalnia.

 Pielęgnując w sobie złość, zazdrość, oburzenie, nienawiść, nie jesteś wolnym człowiekiem. Stajesz się niewolnikiem tej słabości, która ma nad tobą władzę. Twoje myśli nie są tak naprawdę twoimi myślami, ale są dyktowane ci przez twoje zniewolenie, za którym zawsze stoi szatan. Czy naprawdę jest ci z tym dobrze? Nie wierzę.

 Pamiętaj, że życie jest zbyt krótkie, by tracić czas nienawidząc kogoś lub czegoś. Tyle dobrych rzeczy czeka na ciebie, kiedy pozwolisz sercu wybaczyć i zanurzysz się w Bożym Miłosierdziu, które wypływa z najczystszego źródła Miłości. Miłości do ciebie.

 Monika A. Oleksa

1-1 (4)

Moja Galilea

teksty Moniki Oleksa
ze wspólnoty Domowego Kościoła

 Trudno było przetrwać tę noc, która oddzielała czas do brzasku długimi godzinami. Trudno było trwać w bezruchu i bezczynności, gdy serce wyrywało się, aby pobiec do grobu, gdzie złożono wymęczone ciało ukochanego Mistrza. Trzy kobiety. Maria Magdalena, Joanna i Maria, matka Jakuba, skoro świt poszły do grobu, zabierając ze sobą przygotowane wonności. W ten sposób chciały oddać hołd temu, którego świat bezpowrotnie pochował. Musiały być przerażone, widząc odsunięty kamień i pusty grób. To było tak niezrozumiałe, jak cały ten niesprawiedliwy proces i bezsensowna śmierć. Bezradność. Na pewno ją poczuły, nie mogąc pojąć tego, co się stało. Na pewno podniosły lament i wzajemnie zadawały sobie pytanie: Gdzie jest Pan? Dokąd Go zabrano?  I wtedy usłyszały te słowa: „Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj. Zmartwychwstał.”

Bojaźń i wielka radość towarzyszyły kobietom, gdy biegły przekazać dobrą nowinę apostołom. I w tym pośpiechu, na tej ich drodze stanął sam Jezus; żywy i prawdziwy. Stanął z serdecznym powitaniem i słowami, które dziś kieruje do mnie, do Ciebie, do każdego z nas. „Nie bójcie się.”

To kobiety pierwsze doświadczyły bliskości zmartwychwstałego Chrystusa. To one stały się pierwszymi apostołami, głoszącymi prawdę o pokonaniu śmierci przez człowieka, który był Synem Bożym. To one zostały posłane do uczniów z przesłaniem, by udali się do Galilei, bo tam spotkają Jezusa. Kobiety, które uwierzyły w to, co podpowiedziało im serce. Nie zastanawiały się, czy to wszystko ma sens. Nie poddawały w wątpliwość słów, które usłyszały. Po prostu przyjęły to i pobiegły przekazać dalej. Zaufały i uwierzyły. Wiara jest zaufaniem. Nie da się jej wytłumaczyć nauką, czy też historycznym odtwarzaniem zdarzeń sprzed tak wielu lat. Żeby uwierzyć, trzeba przystanąć, spojrzeć w ten pusty grób i posłuchać serca, a nie rozumu. I przyjąć tę prawdę z bojaźnią i wielką radością.

Moja Galilea jest tam, gdzie spotkałam żywego Jezusa. Jezusa, który podszedł do mnie, spojrzał na mnie swoim kochającym wzrokiem i powiedział: „Nie bój się. Ja jestem.” Moja Galilea jest tu i teraz, w rozpędzonym mieście podążającym za tym wszystkim, co oferuje współczesny świat. Żyjemy w pośpiechu, próbując dotrzymać mu kroku i tak wielu rzeczy nie jesteśmy w stanie dostrzec, zauważyć. Ale nawet w tym biegu donikąd, staje przed nami Jezus i pozdrawia nas tak serdecznie, jak pozdrowił bliskie Jego  sercu kobiety: Witaj! Jestem tu, bo chcę, abyś nie był sam. Jestem, abyś uwierzył, że ten pusty grób jest prawdą. Jeśli chcesz, możesz jak Tomasz włożyć rękę do mego przebitego boku i dotknąć moich ran. Niczego od ciebie nie oczekuję; chcę tylko, abyś pozwolił sobie uwierzyć.

Każdy, kto odnalazł w swoim życiu Galileę, nie chce już z niej powracać. Moja osobista Galilea, w której spotkałam zmartwychwstałego Chrystusa dała mi wolność i otworzyła szeroko oczy. Ujrzałam świat ze wszystkimi jego drobiazgami i szczegółami, których nie można dostrzec biegnąc. To spotkanie, którego doświadczyłam tak, jak kobiety spieszące od grobu, uczyniło mnie szczęśliwą. Tak po prostu, po ludzku szczęśliwą.

Nie potrzebuję dowodów, których żądał Tomasz. Nie analizuję nieprawdopodobieństwa zadrwienia sobie ze śmierci; po prostu wierzę, bo otrzymałam tę łaskę w drodze do Galilei. Mojej osobistej Galilei.

Ty też ją masz. Jeśli jeszcze jej nie odnalazłeś, nie ustawaj w drodze; a jeśli ta droga prowadzi cię donikąd, zacznij od początku. Przyjdź do grobu Jezusa i spójrz w tę pustkę, która świadczy tylko o jednym – o tym, że Jego tam nie ma. On stoi obok ciebie, delikatnie kładzie ci dłoń na ramieniu i wciąż, nieustannie mówi, abyś powierzył Mu swój lęk i wszystko to, co boli i doskwiera, wszystko czym poraniło cię życie; wszystko co cię przerosło. On to od Ciebie weźmie i już nigdy nie zostaniesz sam, choćby wszyscy ludzie cię opuścili. Jeśli tylko pozwolisz sobie uwierzyć.

Monika A. Oleksa

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83